نقش پیادهروی در کاهش مقاومت به انسولین و کنترل دیابت نوع ۲

چکیده

دیابت یکی از مهمترین بیماریهای مزمن و غیرواگیر در جهان است که شیوع آن بهدلیل کاهش فعالیت بدنی، تغییر سـبک زندگی و افزایش چاقی رو به افزایش میباشـد. دیابت نوع ( ۲بیش از ۱۴۲موارد) عمدتاً با مقاومت به ان سولین همراه ا ست؛ حالتی که در آن پا سخ سلولها به ان سولین کاهش یافته و در نتیجه سـطح گلوکز خون افزایش مییابد. گزارشهای سـازمان جهانی صـحت ( )WHOن شان میدهد که شیوع دیابت در افغان ستان روند صعودی دا شته و در آینده نزدیک به یکی از عوامل مهم مرگومیر تبدیل خواهد شــد. هدف این تحقیق، بررســی نقش پیادهروی در کاهش مقاومت به انسـولین و بهبود کنترل متابولیک در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲اسـت. این مطالعه به روش مروری–کتابخانهای انجام شده و دادهها از منابع علمی معتبر، گزارشهای WHO و کتب تخصصی فیزیولوژی و تغذیه ورزشی گردآوری و تحلیل شدهاند. یافتهها نشان میدهد که پیادهروی منظم با افزایش حساسیت به انسولین و بهبود انتقال گلوکز به سلولها، موجب کاهش قند خون ناشـتا و HbA1cمیشـود. شـواهد علمی نیز بیانگر آن اسـت که انجام پیادهروی با شـدت متوسط (حداقل ۵۱۴دقیقه در هفته) میتواند بهطور قابل توجهی شاخ های متابولیک را بهبود بخشـد و در کنار اصـلاح تغذیه، اثرات مؤثرتری داشـته باشـد. در نتیجه، پیادهروی بهعنوان یک مداخله ســاده، کمهزینه و غیر دارویی، نقش مهمی در پیشــگیری و کنترل دیابت نوع ۲دارد و میتواند با کاهش مقاومت به انســـولین، بهبود وضـــعیت قلبی–عروقی و ارتقای کیفیت زندگی بیماران، در سی ستمهای صحی بهویژه در ک شورهای با منابع محدود مانند افغان ستان مورد ا ستفاده قرار گیر